xe2x80xa6xe2x80xa6dat er weer een log werd geschreven, maar de inspiratie ontbrak en het klinkt heel gek, maar soms ook de tijd.

We zijn natuurlijk weer met het campingseizoen bezig en we zijn deze periode al vaker op de camping geweest dan voorgaande jaren.

En het probleem met internet is gewoonweg dat je het daar superslecht kunt ontvangen.

Dus dan doe ik daar alleen het hoognodige en tja, dan schiet een log er bij in.

Komt ook nog bij dat ik nog steeds behoorlijk verslaafd aan Happy Harvest ben en doe nu ook City Live erbij en niet alleen voor mijzelf maar voor nog twee anderen.

En dat is behoorlijk druk.

Was er dan de afgelopen maanden niets te vertellen.

Ja, misschien wel, maar omdat ik al enkele logs geschreven had waar ik totaal geen respons op kreeg, gooide ik er ook een beetje het bijltje bij neer.

Nu heb ik echter van enkele nooit-reageerders ( een nieuw woord voor de scrabble) een mailtje gehad of er niets ernstigs aan de hand is.

Zij lazen dus altijd mijn log en vragen zich nu een beetje bezorgd af waar mijn logs blijven.

Ik weet dat mijn laatste log van 1 april jl. was.

Dat is inderdaad een hele poos geleden.

Maar ik leef nog hoor en zal jullie even bij praten.

Nieuwtjes en feitjes!

Voor mij het meest harde besluit is om volledig af te zien van de aanschaf van een nieuw hondje.

 dus even niet

Het lopen gaat me te moeilijk af zodat een ieder dit alleen maar als een wijs besluit kan zien.

Kan geen hondje aanschaffen en andere mensen er voor op laten draaien en zeker een jonge hond heeft beweging nodig.

Na veel wikken en wegen hebben wij besloten een scootmobiel aan te vragen bij de gemeente, maar dat had zoveel administratieve rompslomp + een eigen bijdrage, dat wij besloten hebben er zelf xc3xa9xc3xa9n tweedehands aan te schaffen.

Dat is xe2x80x93na een teleurstelling met een overbekend bedrijf- toch geheel naar onze wens gelukt bij een bedrijf in Amersfoort.

De scootmobiel is een uitkomst vooral op de camping en zo kom ik nog eens even verder dan mijn eigen tent en ik scheur wat af met mijn limoo'tje.

Feit is dat ik hem liever niet had gehad, maar het is voor mij en zoveel andere een uitkomst dat ze bestaan.

Want het gaat echt niet goed met mijn linker voet.

Heb binnenkort een afspraak met de diabetesverpleegkundige en met de revalidatie arts.

Heb een open wondje onder aan mijn voet en dat moeten we weer dicht zien te krijgen.

Het lopen op de voeten doet zeer, omdat er weer een behoorlijke bolling onder zit.

Ook vergroeit mijn linkervoet heel erg.

De enkel is behoorlijk pijnlijk en hoop toch echt niet in het gips te hoeven.

Heb wel steun aan mijn orthopedische schoenen en draag deze dan ook van s'morgens half zeven tot s'avonds een uur of tien.

Met die warmte van de meimaand is dat echt niet altijd even prettig, maar ik kan absoluut niet meer op blote voeten lopen of op mijn crocks.

Verder heb ik er nog een hobby bij.

Ben aan het schilderen.

Zowel kabouters als op het witte doek.

De kabouters hadden wel allemaal een nieuw kleurtje nodig en op het linnendoek heb ik met veel angst en beven eindelijk de eerste streken gezet.

Ben op een  zondag samen met mijn broer naar een workshop geweest in Amsterdam en warempel, het kunstwerk staat te pronken op mijn kast.

Hoop hiermee verder te gaan en ach, je bent van de straat en je hebt wat te doen.

Wat betreft de camping heb ik ook wel wat nieuwtjes.

Wij hebben met de actie "Nederland schoon" en een soort commissie  die het uiterlijk van je caravan en de hele entourage eromheen keurde, de tweede prijs gewonnen.

Ben gexc3xafnterviewd door iemand van het Noord-Hollands Dagblad, afdeling Kennemerland, stond daar in met mijn kabouters en sneeuwwitje.

En er is een filmploeg van de VARA  geweest die een programma over de "essentie van het kamperen" aan het maken is en hebben ze in mijn caravan en voortent gefilmd en deed Frank Evenblij ( Jackhals) de interviews.

Daar worden heel misschien luttele seconden van uit gezonden op 20 en 27 augustus om

ong. tien uur s'avonds op Nederland 1

Nou, ik hoop iedereen weer een beetje op de hoogte te hebben gebracht.

Met de heup gaat het goed, Fysio is na een jaar weer gestopt en wat betreft de lijn, dat blijft toch altijd een gevecht. Moet ondanks de maagverkleining de boel goed in de gaten houden en mezelf in houden.

Discipline heet dat volgens de medici in het ziekenhuis, maar als ik die discipline had weten te handhaven, had ik die operatie ook niet nodig gehad.

Maar ik blijf redelijk gelijk met het gewicht, maar echt afvallen, neexe2x80xa6meer dan die 30 kilo krijg ik er tot nog toe niet af.

Maar ik ben er gelukkig mee en af en toe moet ik weer even een weekje er tegen aan omdat er dan toch stiekem weer wat bij zit.

Maar ik laat het absoluut niet meer zo ver komen.

 Foto uit de oude doos.

15 jaar, 50 pnd afgevallen, maatje 36, 65 kg,

Knuffel van Yvonne

Vrijdag 1 april 2011-04-01

 xe2x80xa6een hondje.

Helaas heb ik het plan om weer een hondje te nemen even in de ijskast moeten zetten.

Heb wat dat betreft wel even jammer genoeg een goede reden. Heb wat het lopen aan gaat een terugslag gekregen.

Had al eens geschreven over de zo goed als ontdekte spierscheuring of bloeding in mijn rechter bovenbeen en helaas heelt dat niet zo als ik gehoopt had.

Ben al vanaf de operatie vorig jaar juli onder behandeling bij de fysiotherapeute en van een post-operatieve behandeling is dit overgegaan in een chronische therapie.

Maar de harde plek in het been werd niet tot tevredenheid weg gemasseerd en in overleg heb ik contact opgenomen met de orthopeed in het ziekenhuis in Zaandam.

Die vond het ook wel erg lang duren en het is zeker niet goed dat ik nog zo slecht loop.

Dus afgelopen maandag een MRI scan ondergaan en daar krijg ik de uitslag volgende week woensdag van.

Zeer waarschijnlijk is de spierbloeding een verkalking geworden en zal ik daarmee en de gevolgen die daarbij komen kijken, moeten leren leven.

Dat houd in dat ik dus mijn beperkingen hou wat betreft het lopen en de ene dag gaat het iets beter dan de andere dag.

Eigenlijk is deze hele situatie al een verschrikkelijke tegenvaller omdat ik zo vlak na de operatie liep als een speer en totaal geen pijn had. 

Vanaf 20 juli (toen stond ik xe2x80x93xc3xa9xc3xa9n dag na de operatie- weer op mijn benen en heb gelopen tot 7 september volledig zonder pijn. Stond zonder problemen op uit mijn stoel en de operatie was volledig geslaagd.

Dat is hij nog wel, maar heb dus een complicatie erbij gekregen.

We wachten dus nu de uitslag af en dan weten we meer.

Inmiddels hebben we onze tent weer voor de caravan geplaatst, maar helaas zat dat ook een beetje tegen.

Volledig een pees naar zijn grootje waardoor we nu een tent hebben staan met wat extra luchtgaatjes, nog te doen met droog weer. Met regen wordt het een heel ander verhaal.

Dat kan dus niet zo blijven staan, dus hebben we in het weekend de koppen bij elkaar gestoken en besloten een nieuwe tent aan te schaffen.

Wel weer een aderlating, maar ach, je leeft maar xc3xa9xc3xa9n keer en mee nemen kan je het ook niet.

We staan toch maar liefst zeven maanden daar en dan moet er wel een goed dak boven ons hoofd hangen.

Deze tent gaan we morgen er weer voor zetten en hopelijk kunnen we dan met het inrichten beginnen. Kastjes in elkaar zetten, schuurtje neerzetten en de kastjes in de caravan even schoonmaken en alles weer netjes rangschikken.

Hopelijk gaan we er volgend weekend slapen en dan luiden we het begin van ons campingseizoen in.

Ik wens iedereen een hele fijne zomerse zaterdag en een heel prettig weekend toe.

Knuffel van Yvonne

Woensdag 9 maart 2011

Je hebt verslavingen en verslavingen. De xc3xa9xc3xa9n rookt, de ander drinkt, er zijn er die verzamelen en er zijn er die eet verslaafd zijn.

Je hebt koopverslaafden, gokverslaafden, drugsverslaafden, mensen die aan seks verslaafd zijn en kleptomanen, die maar niet kunnen stoppen met proletarisch winkelen.

Natuurlijk kom ik ook niet helemaal ongeschonden door het leven. Ik heb best wel een verzamelwoede, maar of dat een verslaving is weet ik niet, ben min of meer eetverslaafd geweest en zelfs dat heb ik aardig onder controle.

Maar helaas, het is weer bij mij toegeslagen. Ik heb er een nieuwe verslaving bij.

Probeer er tegen te vechten en afleiding te zoeken, maar nee, ik ben er dag en nacht mee bezig.

Ik ben namelijk verslaafd aan het HH.

S'nachts word ik wakker en moet ik er zelfs voor naar beneden, doe even wat aan mijn HH  en om half zes ga ik er weer tegenaan.

Daarna ga ik even ontbijten en een krantje lezen en dan wil ik nog wel eens een uiltje knappen maar eerst weer even dat HH.

Zodra ik dan weer wakker wordt ga ik verder met mijn HH, maar soms moet ik ook even boodschappen doen.

Dan ligt mijn HH helemaal stil en wordt ik onrustig. Tijden mijn koffie drinken en mijn lunch ben ik nog steeds bezig met mijn HH en als Aad thuis komt van zijn werk zie ik  hem al denken; dat stomme HH. Kan ze nu niet even stoppen?

Maar nee, ik moet alert blijven, bang dat ik de controle over mijn eigen HH verlies, want dan ben ik bang dat een ander het over neemt.

Zelfs na het eten ga ik weer door en vlak voor het naar bed gaan moet ik nog even de laatste dingen door nemen van mijn HH en kijken of ik met een gerust hart naar bed kan.

Vorige week liep het xc3xa9xc3xa9n keer echt uit de hand, had de schnitzels laten verbranden en moest gauw nieuwe uit de vriezer halen.

Zou ik hulp moeten zoeken? Nee toch?, Doe ook zelfs nog even mijn HuisHouden tussendoor, want zeg nou zelf:

U dacht dat ik het over mijn huishouden had hxc3xa9?

Das lachenxe2x80xa6.dat is het namelijk niet.

Nee, ik ben bezig met Happy Harvest en dat is een virtuele boerderij op Hyves.

Ik heb eigen grond waarop ik alles verbouw, maak kaas en boter van de melk van mijn eigen koeien, heb een kip en kuikentje, een varkentje, zelfs eindelijk een virtuele hond die af en toe bijt en een mooie boerderij.

Kortom, ik heb het er zo druk mee dat ik vorige week zelfs een oproep heb gedaan:

VROUW ZOEKT BOER!

Heb geen boer gevonden, wel andere boerinnen en we helpen elkaar waar nodig is, maar jatten er ook lustig op los.

Je moet toch aan je geld komen en wat je jat kan je weer verkopen en ik heb nu in mijn opslag voor zo'n 500.000 coins (euro's ) handelswaar. Zelf geoogst en eerlijk gejat.

Het is gewoon leuk om te doen, maar ook dus verslavend.

Voor het bijhouden van een ander zijn/haar boerderij verdien je punten en hoe meer punten, hoe eerder je in het volgende level komt en dat levert weer van alles op.

Daarom is het zaak om oplettend te zijn en ren ik door vijfentwintig boerderijen met de hoop of er wat te wieden valt of even een grond van water voorzien.

Maar druk is het en soms moet ik me er van los rukken en denken, jatten jullie maar lekker en hou mijn tuintje maar even bij. Dan moet ik dus echt mijn blik op het huishouden werpen.

Want een verslaving is leuk, maar ik moet er niet voor naar de psych moeten.

Dan wordt het tijd om te stoppen, maar mijn dagen zijn lekker gevuld en ik hebxe2x80xa6.

0,jeexe2x80xa6xe2x80xa6ben een blik soep aan het opwarmen.

Potverdoriexe2x80xa6xe2x80xa6helemaal vergetenxe2x80xa6oeps!

 Yvonne

Donderdag 17 februari 2011

 xe2x80xa6..op receptxe2x80xa6.een hond?

Laat ik maar bij het begin beginnen.

Afgelopen dinsdag heb ik de MRI scan gehad om te kijken hoe het met de voeten is.

Vanmorgen ging ik echt wel met een steentje in mijn maag richting ziekenhuis Amstelveen.

Uit eigen belang was ik (heel eigenwijs) alleen gegaan.

Dan kunnen ze me niet meteen in het gips zetten, dacht ik zo.

Moet natuurlijk ook nog terug.

Was ook nog eens bijna een half uur te vroeg, dus dat werd even duimen draaien en maar hopen op een gunstig bericht.

Nou, het bericht kon niet gunstiger zijn, dan dit.

De voet was rustiger dan de vorige keer en er was van een actieve ontsteking geen sprake.

"hiep hoi"

Dat is even mazzel hebben. Geen gips, geen rust en voorlopig mag ik (mits er niets vreemds gebeurt) tot september weg blijven.

Jeetje, mijn hele dag was weer prima in orde en ik vertelde natuurlijk gelijk in geuren en kleuren over mijn verlangen naar een hondje.

Nou, daar schreef Mevrouw de dokter wel een receptje voor.

Een hond op doktersadvies!!!

Gewoon lekker lopen met een hond komt mijn gezondheid op alle fronten ten goede en zal zeker gunstig zijn voor het vocht in mijn benen.

Mijn kuiten zijn namelijk nogal dik en ze noemen dat oedeem.

 Ja, nu loop ik al de hele dag met een grote glimlach om mijn mond, maar sta gelijkertijd heel erg in tweestrijd.

Ik wil het wel, maar waarom al die twijfel dan?

Ik zie gewoon zo'n heel lief klein puppy cockertje voor me en knuffel wat af. Maar kleine hondjes worden groot en ik moet heel eerlijk zijn, toen ik Snuffel had, heb ik ook wel eens gedachtxe2x80xa6..waar ben ik aan begonnen.

Kijk, een kind is voor 99 % bij iedereen welkom, met een kind kan je een winkel in en niemand zal je de deur wijzen, zoals een restaurant, maar een hond is voor zeker 50 % nergens welkom.

En kan de hond wel alleen blijven en kan de hond tegen auto rijden, allemaal dingen die natuurlijk ook bij Snuffel speelde, maar die was zo super lief dat ze door iedereen op handen werd gedragen.

Ach, gut, die schat missen we nog steeds.

Ik had ook met Snuf mijn beperkingen en ik was zo'n ongeruste trut dat ik haar zo en zo nooit s'avonds alleen thuis liet.

Dan zorgden we voor oppas of namen haar mee.

Maar eerlijk is eerlijk, met een hond ben je erg gebonden.

Zo staan wijzelf op de camping op het hondenveld, we zijn daar gestart met Snuffel en hebben onze plaats niet meer afgestaan. Dus dat is geen probleem, maar mijn broer en twee zussen staan op het terrein waar geen honden mogen komen.

En dat is toch ook wel weer een overweging waard om die mee te nemen in onze/mijn beslissing.

We hebben het altijd heel gezellig met elkaar en dat zal dan heel anders worden.

Ook vonden we ondanks het verdriet om het verlies van Snuffel het wel fijn om ineens met z'n vieren een winkel in te kunnen, want er bleef er altijd xc3xa9xc3xa9n bij Snuffel.

In de auto laten was met Von in de buurt absoluut geen optie, stel je voor zeg. Je komt terug bij je auto en hondje foetsie.

Nou dan kan je mij ook weg brengen.

Dus ik weet nu al dat een eventuele andere hond weer volledig in de watten gelegd wordt en dat ik haar zal beschermen met mijn leven.

Dat wordt dan dus zeker een jaar of dertien/veertien je zelf weg cijferen en alles aanpassen aan een volgend hondje.

Er zijn erbij, en dat zijn best wel dierenvrienden hoor,die zeggen; "je bent gek, je hebt nu je vrijheid".

En ze hebben gelijk, ik kan gaan en staan waar ik naar toe wil.

Ik heb geen zorgen en angsten, dat ze gestolen wordt of wegloopt, zoek raakt of wat dan ook.

Maar oh, wat is dit een moeilijk dilemma.

En ook al roep ik de hele dag, er komt een hondxe2x80xa6. ik ga hier echt heel serieus over na denken en bij mezelf te rade.

Dus nu nog even niet en misschien hebben jullie een goede raad.

Want ik sta even op een kruispunt en ik weet op dit moment niet welke kant ik op moet.

Maar met mijn voetxe2x80xa6xe2x80xa6.gaat het goed!!!!!

Knuffel van Yvonne

Woensdag 2 februari 2011 

Hier zijn we maar weer eens.

Eigenlijk ben ik best een beetje…alleen

Na weken in gezelschap geweest te zijn van mijn ventje, is hij vanmorgen weer met frisse zin (ja, dat lezen jullie goed, soms zegt men "met frisse tegenzin" maar nee,) Aad was er weer aan toe om aan het werk te gaan.

Nu nog afwachten of het ook allemaal prima zal verlopen.

De jongens zijn hier tussen de middag even komen lunchen en hij had toen nog niet gereden, maar was bijrijder geweest.

Het rijden gaat vanmiddag plaats vinden.

Het enige wat mij een beetje opbrak was het vroege opstaan en het vroeg naar bed gisteravond.

We leefden de afgelopen weken een beetje alsof we vakantie hadden.

Heel laat naar bed, vaak om een uur of twee en dan s'morgens pas om een uur of tien opstaan.

Af en toe een hapje en een drankje, kortom, we hebben er van genoten.

Maar dat alles is nu weer over.

Geen extraatjes meer s'avonds, een kop koffie, met een koekje, voor het slapen gaan een beker melk en weer vroeg onder de klamme lappen.

Vorige week ben ik zelf eigenlijk vrij onverwacht bij de revalidatie arts beland d.m.v. de pedicure en de orthopedische schoenmaker.

Zij vonden allebei de voet er enigszins verontrust uitzien, iets warmer dan de andere en daarom gelijk een afspraak gemaakt.

En het leek wel of ik een BN'er was, want ik kon gelijk de volgende dag terecht.

(er had iemand afgebeld)

In overleg is er besloten dat er een MRI scan (moet ik er toch een keer aan geloven) gemaakt wordt en daarna heb ik weer een afspraak bij de arts.

In het meest gunstige geval is er niets veranderd met de vorige keer en gebeurt er gewoon niets. In een gunstig geval zou het drie maanden gips kunnen worden

Het meest vreselijke scenario is als er een zo'n danige ontsteking bezig is, dat  een amputatie in de toekomst onvermijdelijk zal zijn, volgens de revalidatiearts

Dat mes van Damocles hangt boven mijn hoofd en ik hoop er weer op tijd bij te zijn.

We wachten af en kunnen niets anders doen dan de boel goed in de gaten houden.

Tja en daar valt of staat natuurlijk alles mee, vooral mijn toekomst en dat is wat mij zeker de laatste weken heel erg bezig houdt.

Ik verlang namelijk weer zo verschrikkelijk naar een hondje.

Kijk dagelijks op Internet en heb een zeer goede site gevonden van een erkende Engelse Cockerspaniel kennel, die ook af en toe een nestje hebben.

Ik weet zeker dat als we daar toe besluiten, ik haar daar ga halen.

Er komt waarschijnlijk deze zomer een nestje zwarten  maar ik moet toch even voor- en nadelen tegen elkaar wegstrepen.

Ook heb ik altijd gezegd dat de volgende een zwarte wordt en dan "droppie" zal heten, maar als ik zo de foto's bekijk, is een rode (blonde) ook wel weer heel erg lief hoor

 Ik ben er nog niet helemaal uit, maar om jullie toch een beetje mee te laten dromen zal ik hieronder wat foto's plaatsen van wat schatjes, die mijn hart al helemaal hebben gestolen.

 
  
Knuffel van Yvonne
 

Donderdag 20 januari 2011

Vandaag even een nieuwe log over de stand van zaken wat betreft Aad.

Vorige week vrijdag heeft hij een MRI scan gehad en vandaag konden we terecht voor de uitslag.

De pees is gescheurd, niet helemaal afgescheurd, maar ziet er niet zo mooi uit.

Er zit vocht in de schouder, maar tot Aad's  grote opluchting wordt er vooralsnog niet geopereerd.

De kracht in zijn arm zal nooit meer helemaal terug komen, maar dat had ook niet gebeurd door een operatie.

Nog even rustig aan doen, regelmatig wat oefeningen thuis doen en dan weer aangepast weer aan het werk.

De Orthopeed heeft ons wel aangeraden bij te lange voortgang op dit niveau of zelfs verslechtering, weer met hem contact op te nemen.

Aad wil er weer voor gaan en heeft met zijn collega afgesproken om vanaf

twee februari te gaan beginnen.

Maar dat kan alleen in goed overleg met de planning met de zekerheid dat de jongens met elkaar op de auto blijven. Aad zal de eerste tijd nog niet op volle kracht kunnen werken en dan moet je op je collega aankunnen.

Er is een last van zijn al zo beschadigde schouder gevallen. Een operatie voor hem was een hekel punt en daar zag hij nu al als een berg tegenop.

Maar voorlopig is dat van de baan en laten we hopen dat het -weliswaar langzaam- maar dan toch beter zal gaan..

Ikzelf heb van de week de laatste meeting gehad in de Obesitas kliniek in Hilversum.

Die periode heb ik afgesloten met een zevental medegenoten en allemaal stuk voor stuk hebben we over dit traject zo onze eigen gedachten.

Door omstandigheden heb ik er vaak niet bij kunnen zijn, door mijn heup-operatie, het overlijden van mijn schoonmoeder en daarna was zat ik thuis geg-ijzeld door de gladheid.

Ik heb dus niet veel aan de sessies gehad, maar kan er ook geen oordeel over vellen, omdat dat niet eerlijk zou zijn.

Ik neem aan dat de begeleiders daar hun best hebben gedaan en alles wat in hun mogelijkheid lag, maar ikzelf ben blij dat het afgelopen is.

Het afscheid was kort en we kregen een brons beeldje mee, wat lijkt op een soort Oscar, maar een nieuw slanker lichaam voor moet stellen uit een brede heup.

Eigenlijk best een mooi beeldje. Het komt over als een soort trofee.

Als je hem krijgt heb je hem verdiend.

Verder moet ik het nu zelf doen zoals iedereen die daar afscheid heeft genomen.

Zaak is om de verloren kilo's niet meer aan te komen, niet in de overbekende valkuilen vallen, zoals weer op een dieet gaan om nog meer gewicht kwijt te raken en tevreden zijn met het persoonlijke resultaat.

En dat ben ik nu echt wel dertig kilo eraf is prima en nog meer zou leuker zijn, maar geen must.

Knuffel van Yvonne

2009                      2011

 
Woensdag 12 januari 2011

xe2x80xa6had ik met vreugde willen zeggen, maar ons jaar begint al net zo als dat het gexc3xabindigd isxe2x80xa6..met ELLENDE.

Op de valreep, zo xc3xa9xc3xa9n week voor de kerst is Aad uitgegleden in de sneeuw en op zijn rechterarm en schouder terecht gekomen.

Hij werd door zijn collega/chauffeur thuis gebracht, lijkwit van de pijn en bracht s'middags een bezoek aan de huisarts.

Hij hoopte toch eigenlijk in de eerste instantie zelfs voor de jaarwisseling weer aan het werk te zijn, maar dat werd het dus niet.

En om een lang verhaal iets in te kortenxe2x80xa6hij is nu nog steeds thuis en dat zal ook nog wel even duren.

Hij krijgt a.s. vrijdag een MRI scan en zo goed als zeker is er een pees scheuring in zijn schouder die hoogst waarschijnlijk operatief verholpen moet worden.

En iedereen die mijn mannetje kent weet dat dit voor Aad een hele moeilijke situatie is.

Ten eerste wil hij graag aan het werk (waar vind je ze nog die kanjers) en ten tweede ziet hij als een berg tegen een operatie op.

Nog nooit een operatie gehad en zelfs nog nooit een bed in een ziekenhuis bezet gehouden.

Tja, wat moet je dan zeggen "lieverd, het valt wel mee, een operatie daar voel je niets van".

Is ook een dooddoener natuurlijk.

Maar ik als ervaringsdeskundige (12stuks) zie niet echt tegen een operatie zelf op, maar de laatste van mij (de heup) werd ik alleen bang voor alle gevolgen die er volgens de boeken plaats konden vinden.

Ik kan me de gevoelens en angst van Aad dan best voorstellen en ik hoop eigenlijk dat de MRI scan een zodanig uitsluitsel geeft dat een operatie niet hoeft.

We krijgen volgende week donderdag de uitslag.

 Tja, dus zitten we nu elke dag saampjes gezellig thuis, we gaan laat naar bed en slapen dan ook wat langer. Een tijd van bezinning, een periode van rust.

Elke dag dat vroege opstaan is ook niet altijd leuk. En ik ben eigenlijk een avond mens, dus dit is helemaal mijn ideale dagelijks ritme.

Ik vind het heel gezellig dat hij thuis is, maar dit is niet de goede manier. Hij is twee dagen na zijn valpartij zestig jaar geworden en moet dus nog zeker vijf jaar werken.

Best zwaar en ik kan eigenlijk niet wachten tot hij helemaal thuis is, maar dan wel d.m.v. zijn pensionering.

Dan willen we gaan genieten, want dat Aad geniet van zijn thuis zijn nu, is jammer genoeg, niet waar en dat terwijl het leven al zo kort is en het helemaal niet zo erg is om het (noodgedwongen) even rustig aan te doen.

Yvonne

Zo tegen het eind van het jaar maken de meeste de balans op van het afgelopen jaar.

Ook ik heb alle reden om het afgelopen jaar nog eens onder de loep te nemen, omdat het geen gemakkelijk jaar was. 

Juli 2010

 Een drukke maand met alle voorbereidingen voor de heupoperatie die ik het liefst voor volgend jaar had bewaard.

Maar door de extreme pijn ging het gewoon niet meer.

Op zondag de achttiende juli meld ik me in het ziekenhuis en wordt de volgende dag als eerste geholpen.

Operatie verliep goed, had alleen een flinke allergische reactie, maar waarvan is een raadsel.

Maar na het bengelen, de voorzichtige eerste stapjes, mag ik na vijf dagen het ziekenhuis weer verlaten om op eigen verzoek thuis te revalideren.

Krijg hulp van broer en schoonzus en alle aanpassingen hadden we verder allemaal al van te voren geregeld.

Krijg thuis fysiotherapie en loop al een rondje buiten, achter de rollator.

De wond blijft lekken en ik wordt verzocht naar het ziekenhuis te komen. Er wordt een kweek genomen om te kijken of er een ontsteking zit.

Het niet mogen auto rijden belemmert me in mijn doen en laten, maar helaas het is niet anders en dat zal nog wel even duren.

Augustus 2010

 Een maand waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk.

De maand begon slecht en dat betrof mijn schoonmoeder. Na een val in de badkamer heeft zij de volgende ochtend een hersenbloeding gehad en is met spoed geopereerd.

Heeft in coma gelegen, weer bij kennis gekomen en van de VU overgebracht naar het ziekenhuis in Amstelveen

 De krammen van mijn heup zijn er uit gehaald, er zat geen infectie en moet nog steeds mijzelf elke dag injecties toedienen tegen trombose.

 Heb het druk met het maken van een feestgids voor de trouwdag van mijn nichtje Nathalie.

Deze heugelijke dag vind plaats op de 22^ste en ik kon geheel die dag in stijl aanwezig zijn met een nieuwe out-fit en mooie schoenen speciaal voor deze dag gemaakt.

Was getuige en het was een hele mooie dag.

September 2010

Ik ga als een speer, begin steeds beter te lopen, heb meer energie, dus ruim kamers op, deel ze opnieuw in, richt een caravan en tent in en kijk erg uit naar onze vakantie begin deze maand in onze nieuwe caravan.

Ben inmiddels *30* kilo afgevallen en sta al een poosje stil, maar maak me daar niet zo druk om.

 De vakantie valt echter volledig in het water door extreem veel regenwater en ook zit ik tweemaal weer in het ziekenhuis. Exc3xa9n keer onverwachts, doordat ik mijn rechterbeen niet meer kon optillen en er foto's gemaakt moesten worden van mijn heup.

Prothese blijkt goed te zitten, ik moest echter twee weken lang het bed in en uit geholpen worden.

De tweede keer ziekenhuis was voor de allergietest naar aanleiding van mijn reactie tijdens de operatie.

Door het slechte weer slaat bij enkele van onze groep de verkoudheid toe en hoestend en proestend komen wij weer thuis om er daar achter te komen dat we een storing in onze telefoon hebben die pas na 1.5 week verholpen zal worden.

Balen dus.

Ook beland er een beker chocolademelk over mijn laptop en lijkt de wereld even stil te staan.

Niets zit meer mee, maar gelukkigxe2x80xa6de laptop ruikt heel lekker en doet het nog steeds.

 Oktober 2010 '

 Mijn schoonmoeder ligt in een verpleegtehuis en het gaat op en neer.

We weten niet wat we kunnen verwachten en door de aanhoudende verkoudheid kunnen we er even niet naar toe.

 De caravan wordt weer opgeruimd en we maken de boel weer winterklaar. Helaas zijn alle  twee de vakanties niet gegaan zoals we gehoopt hadden, maar we hebben in november nog een weekje tegoed in Beekbergen en dat verblijf in een voor ons inmiddels bekende villa moet alles goed maken.

Even een weekje chillen in een luxe resort, samen met Karel & Wilma.

 Voor de eerste keer op controle bij de Orthopeed zelf en alles gaat met de heup prima. Hij is erg tevreden, maar maakt zich wel zorgen over mijn rechter boven been. Er wordt besloten een echo te maken en daar is alleen een donkere vlek op te zien.

De orthopeed houdt het op een spierscheuring of bloeding, maar het is niet helemaal duidelijk.

Wil ik het zeker weten, zou er een MRI-scan gemaakt kunnen worden, maar wat het ook van beide zou zijn, het moet vanzelf over gaan. De MRI sla ik daarom af.

 Doordat ik afgevallen ben en nu een nieuwe heup heb, gaat het lopen best goed en wordt mij ook aangeraden door de fysio om wat meer te lopen, maar helaas komt dat weer niet ten goede van mijn charcotvoeten.

Heb er veel last van en er zit een verdikking onder mijn voet.

Dus maar weer een stapje terug doen en weer wat meer rust met de voeten.

November 2010

We arriveren op vijf november in Beekbergen en nestelen ons bij de open haard onder het genot van een hapje en een drankje.

Het is de derde keer dat we in datzelfde huis zijn, dus alles is bekend en we voelen ons daar al heel gauw thuis.

Zondags de zevende november krijgen we echter een telefoontje dat het met mijn schoonmoeder niet goed gaat en dat we toch wel worden verwacht in Amstelveen.

We hebben nog net Stien (trouwe lezeres van mijn log) kunnen spreken en die bij Karel & Wilma achter gelaten.

Na wat moeilijke uurtjes hebben we mijn schoonmoeder weer verlaten en waren we weer om +/- 20.00 uur terug in Beekbergen.

Helaas is mijn schoonmoeder de maandagavond erna overleden en mocht ik in donker, deze hachelijke autorit maken. Tja, er zat natuurlijk wel een biertje in de man, dus met de zenuwen in mijn maag over onverlichte wegen weer richting Amstelveen waar we een uur voor middernacht aankwamen.

We zijn die nacht thuis blijven slapen, de volgende dag kwam de familie weer bijeen en s'middags zijn we weer naar Beekbergen gegaan, waar we werden opgewacht door Karel & Wilma, die het eten hadden geregeld.

We hebben er die week nog wat van gemaakt, maar het overlijden drukte toch een stempel op de rest van de vakantie.

Op 15 november vond de begrafenis plaats en wordt er verder die maand  door mijzelf geen log meer geschreven.

We leven een beetje in een roes en moeten dit allemaal verwerken.

December 2010

We hebben een ruige maand wat het weer betreft. Er valt sneeuw en Aad gaat een keer onderuit en kneust zijn pols.

We versieren al vroeg de kamer voor de naderende kerst. Heb al vroeg het dorp af en door gladheid zit ik meer thuis dan me lief is.

Op de zeventiende december is het helemaal een drama-dag. Een dik pak sneeuw legt het verkeer in heel Nederland lam en ochtendspits gaat over in avondspits.

Tot overmaat van ramp wordt Aad door een collega thuis gebracht. Hij is weer onderuit gegaan en heeft zijn schouder en bovenarm flink bezeerd.

Een geluk bij een ongeluk, hij zit voorlopig in de ziektewet en is van de weg af.

Wij vieren zijn 60^ste verjaardag in stilte. Geen feest, geen visitexe2x80xa6.hij had er geen zin in.

De kerstdagen gaan rustig voorbij, xc3xa9xc3xa9n dagje saampjes en de volgende dag hebben we lekker gegeten bij mijn oudste zus die zoals elk jaar het diner weer fantastisch had verzorgd.

Nu maken we ons op voor een oudejaarswisseling en willen we dit jaar achter ons laten.

Zo geweldig was het niet, we kijken liever niet meer achterom, maar vooruit. Ikzelf heb het helemaal gehad met 2010 en hoop dat 2011 ons op alle fronten beter gezind is. 

HIERBIJ WIL IK IEDEREEN EEN HELE FIJNE JAARWISSELING WENSEN EN HET ZAL TOCH NIET ZO ZIJN DAT JIJ EERDER DAN IK IN HET BEZIT ZAL ZIJN VAN EEN HONDJE DOOR EEN IETS TE KORT LONTJE!!!!

JE BENT ECHT EEN RUND ALS JE MET VUURWERK STUNT

Yvonne

Geplaatst door: Diego | 19 december 2010

Vrijdag 17 december 2010

Even een kleine log tussendoor.

Vandaag verrast door een dik pak sneeuw.

Een complete chaos in het westen van het land.

Snelwegen zijn onbegaanbaar, Wijkertunnel dicht, doordat vrachtwagens niet meer omhoog kunnen komen.

De ochtendspits is overgaan in avondspits.

Hopelijk komt iedereen weer veilig thuis.

En mijn mannetje?

Die werd al vroeg (10.00 uur) thuis gebracht door zijn collega chauffeur.

Hij was onderuit gegaan en lelijk op zijn schouder terecht gekomen.

Hij zag nog witter dan de sneeuw en dreigde door de pijn van zijn graatje te gaan.

Volgens de huisarts heeft hij niets gebroken, maar is hij voorlopig een weekje thuis.

Daarna kijken hoe het gaat en anders weer terug naar arts.

Die is tenminste even een weekje van de straatxe2x80xa6xe2x80xa6.gelukkig.

Kan hem mooi een weekje in de watten leggen, toch?

En buiten alle problemen en ongemakken levert het bijzonder mooie plaatjes op.